Kafa Karıştırıcı Günler Hakkında

Çok garip. Bu yazının şifresini yalnız hissediyorum yaptım. Gerçekten bir süredir bütün dünya bana muhalefetmiş herkes karşımdaymış ve herkese her şeye karşı savaşmam gerekiyor gibi hissediyorum. Psikoloğuma yeterince açılmıyor muyum yoksa birisiyle konuşabilmek bana iyi geldiği için mi psikologla konuştuğum zamanlar güvende hissedip kendimi kötü hissettiğim zamanlarda yeterince iyi ifade edemiyorum bilmiyorum. Bu yazıyı Münir de şifresini bilmediği halde görebilir mi bilmiyorum. Bundan sonra bütün kötü hissettiğimde yazdığım yazıların şifresi yalnız hissediyorum mu olacak? Kafam gibi yazdıklarım da dağınık. Tek bir konuya odaklanıp yazabilmek çok zor.

Bütün dünya en başından beri bana karşıymış gibi hissediyorum. Bakıyorum insanlara, hepsinin ailesi dimdik duruyor yanlarında. En başından kaybetmişim sanki. Ne yaparsam yapayım nerelere gelirsem geleyim kimsenin benimseyip de başarılarımı sahiplendiği olmadı. Bütün hatalarımda azarlanıp cezalandırıldım ama bütün başarılarımda da küçümsendim. Babamın özeti buydu. Bana mı yaptın Öznur? Evet baba. bir kere olsun yanımda ol istedim. Bir kere olsun beni dinle bir kere olsun saçımı okşa istedim. Bir kere beni yalnız bırakma istedim. Bir kere beni azarlama, bir kere güvenli alanım ol istedim. Bir kere bana düzgün babalık yap istedim. Bir kere korktuğumda elimden tut bir kere yalnız hissettiğimde gel bana sarıl istedim. Her hatamda beni azarlama cezalandırma istedim. Ben çok küçüktüm ve sana çok ihtiyacım vardı. Hayatım boyunca senden korktum. Senin gibi birine hayatımı adamaktan çok korktum. Aslında hep içten içe hayatımda biri olsun istedim. Beni hatalarımla sevecek beni senin gibi yalnız bırakmayacak biri istedim. Birisi elimden tutsun, senin yarattığın uçurumu aşsın istedim. Ben sevilmek istedim. Babam hayatımda öyle korkunç bir figürdü ve herkes beni babama karşı öyle yalnız bıraktı ki, aslında içten içe hep sevgiye aç kaldım. Bunları itiraf etmek neden bu kadar zor bilmiyorum. İnsan kızına bu benim kızım ve ben hep onun yanında olacağım demez mi? Demedi. Hiçbir zaman da demeyecek. Hala arkanda durmayan adamdan ne bekliyorsun? Bir kere yanına gelip de sarılmayan adamdan ne bekliyorsun? Hayatım gerçekten garip. E bu adam benim canavarımdı, annem neden beni kurtarmadı? İsteseydi bunları yaşamana izin verir miydi? Hala birileri bana bağırdığında kaçacak yer arıyorum. Hala birileri bana müdahale etmeye kalktığında ödüm kopuyor. Hala içten içe insanları o canavarın sesiyle yargılıyorum. Hala azarlanmak suçlanmak gözlerimi dolduruyor. O kadar yaralanmışım ki asla iyileşemeyeceğim gibi hissediyorum. Kimse beni gerçekten sevmeyecek, kimse beni bağrına basmayacak. Yine hatalarımda beni azarlayacaklar beni cezalandıracaklar. Ben bu travmaları yaşarken bu acılara katlanıp üniversite için kaçmayı hayal ederken annem neredeydi? Geçenlerde psikoloğuma bu konuyu açtığımda insanlar mağdura yatmayı suçlu olmaya tercih ederler dedi. Annem kocasına bağımlıydı ve çocuğunun yaşadığı bütün travmalara göz yumdu. Ama şimdi dönüp ona bunları hatırlattığımda bana benim de gücüm yetmezdi diyor. Yeterdi anne. Sen de yetişkindin o da. İsteseydin ben bunların hiçbirini yaşamazdım. Mağdura yatmak ona daha kolay geldi. İnsanlar yaptıklarının sorumluluğunu almaktansa dönüp arkalarını gidiyorlar.